Long time.. Skipping.
Zo, het lijkt me tijd om weer eens te gaan bloggen. Als jullie afkickverschijnselen al zo erg worden dat ik mailtjes krijg of ik nog wel leef, lijkt me een kritiek punt. Ik was gewoon even moe van het bloggen en had nou ook niet zoveel stunnings te vertellen.. Dus ik zal proberen het niet al te gedetailleerd te vertellen, aangezien ik dan weer mensen aan te laat op hun werk komen en studie-ontwijkend-gedrag-smoesjes help. Wat jullie vast niet erg vinden, maar toch, i'll try.
Ik hou een dagboek bij van elke dat wat ik met de kinderen doe, daar hebben de vorige twee aupairs ook in geschreven en is wel leuk voor Daniella en Jan-Nathan om te lezen als ze groter zijn. En het komt mij nu heel goed uit, want zo kan ik weer een beetje ophalen wat er de afgelopen tijd is gebeurd.. Ik zal zeker wel wat dingen vergeten, maar die mogen jullie dan thuiszijnde uit mijn onsamenhangende verhalen horen.
Donderdag 30 september. Daniella was 's middags naar de Dutch-school en ik ging met Jan-Nathan een poging doen tot koekjes bakken. Er was namelijk de volgende dag een baking-sale op school, iedereen neemt wat koekjes of taart of wat dan ook mee, dat word dan verkocht op school en het geld gaat naar een of ander doel. Ik dacht altijd dat ik geen ramp in bakken was, maar sinds ik hier ben en al die bakgrage zuid-afrikaanse moeders ervaar, begin ik daar toch ernstig aan te twijfelen. Nou was het misschien ook dom van mij om voor koekjes te kiezen, ipv iets dat ik al veel vaker had gemaakt, maarja leek me wel makkelijk verkopen.. Bij gebrek aan tijd om naar de winkel te gaan en een of andere mix te halen gingen we gewoon saaie koekjes maken met suikerglazuur. Dus gooi alles in een bak en laat Jan-Nathan lekker kneden en daarna in de koelkast. Gingen we toen nog even spelen en douchen en daarna gingen we er vormpjes van maken. Het moment dat we de trap afliepen naar de keuken, BOEM! Duisternis. Okee koekjes maken in het pikkedonker is een beetje moeilijk en de kok was ook al zo aan het worstelen met de pizza in de oven die nu dus uit was, dus dat deden we hem maar niet aan. Kaarsjes aan en gelukkig ging na een tijdje een deel weer aan zodat we de oven even aan konden zetten. Dus wel kunnen eten en kinderen in bed gelegd. Ze konden natuurlijk niet de volgende dag zonder koekjes op school aankomen dus de hele avond koekjes lopen maken met deeg dat inmiddels veel te plakkerig was geworden, wat toch zo'n heerlijk gevoel aan mijn handen was! Uiteindelijk met bloed, zweet en tranen alles op de bakplaat, met glazuur, in de oven, draai aan de knopjes en.. geen licht, warmte of wat dan ook. Geen oven dus. Crap. Toen maar zeer gefrustreerd gaan slapen om mijn wekker om 5 uur te zetten om ze alsnog aan te doen. Sleep je jezelf helemaal uit bed, door de deur, over de overloop, treden af, door de keukendeur, DOET HIJ HET NOG STEEDS NIET! Geen koekjes mee naar school dus, wat ik achteraf niet heel erg vond toen ik alles zag wat al op school was(A) (De koekjes zijn na 3 dagen geen oven in de vuilnisbakgemieterd, dat was het einde van de koekjes.) Sorry voor dit te lange koekjesverhaal, zal beter mijn best doen.
Vrijdag was gewoon, zaterdag had Daniella een glamourparty van een vriendinnetje en Jan en ik gingen ook mee. Dus ik stapte met een prinses en een spiderman in de taxi. De 7-jarige dames kregen een complete make-over inclusief hairextensions, nagelak, make-up en kleren waarna ze allemaal op de high heels van de moeder wiebelend de catwalk afliepen. De droom van elk meisje toch?
Zondag eerst naar de kerk geweest en daarna ben ik gaan zwemmen met Sophie en Pauline in Het Palm Beach hotel, heerlijk even lekker aan het zwembad met een roseetje.. hmm.. Daarna naar hun huis gegaan en uit eten in het enige italiaanse restaurant in de stad: Mama Mia. Zo gezellig! Dat is wat ik zo heerlijk vind aan deze stad, in elk klein hoekje vind je weer iets wat een totaal andere sfeer uitstraald. Je blijft je verbazen. Ook qua winkeltjes, je kan gewoon naar de grote supermarkten gaan als Shoprite en Maxmart, maar uiteindelijk kost het veel meer en het is veel leuker om zelf in alle kleine winkeltjes te gaan kijken wat ze hier nou weer hebben. Ik ging van de week ook met 2 vriendinnen naar een giftshop, want we gingen even wat spullen halen voor het verjaardagsfeestje van haar dochtertje. En ze hadden serieus echt alles wat je maar aan iemand kan geven als kadootje. En zo dicht op elkaar, alle soorten slingers, mutsjes, fluitjes, kaarsjes, speelgoed, overhemden, geurtjes en nog een heleboel dingen.. En dan voor kinderen alles in alle soorten stripfiguren die je kon verzinnen. Daar moet je dus niet met je kind heengaan.
Nou, ik word er niet blij van om het te zeggen, maar ik had dus zoals de meesten al wel weten gelijk over: met mijn tot nu toe gaat alles goed met Jacob. Want die maandagochtend gingen Monica en ik hardlopen en toen stond de poort open.. Dat was dus even schrikken, want je denkt dat je veilig in je huis zit en dan kan iedereen even gezellig komen buurten! En zoals wij al dachten, had Jacob dus al zijn spullen gepakt en was er vandoor gegaan, hij leek ons al niet echt het schoonmaaktype. Dus wij gaan gewoon hardlopen, heb de kinderen naar school gebracht en daarna hadden we een afscheidsfeestje van iemand. Komen we terug, is Rene thuis en verteld dat zijn laptop weg is, mijn laptop weg is en er is nog een camera weg. Bleek dus dat hij niet alleen zijn eigen spullen had meegenomen! Dus Monica naar de politie en de agency gebeld waar die jongen vandaan kwam. Gelukkig konden zij achterhalen aan wie hij het inmiddels al had verkocht - zoals ik al aan alle mensen die ik in nederland had gebeld die dag, omdat ik gewoon heel erg sacherijnig was, dat hij inmiddels al wel halverwege afrika zou zijn - en hadden we het 's avonds weer terug! Helaas was dus wel mijn hele laptop schoongemaakt, tot de drivers toe. Dus daar zit ik nog steeds een beetje mee te kloten maarja, ik heb mijn skype, mijn muziek en mijn internet erop dus overleven zal ik het wel;) En ik heb nu gewoon alles achter slot en grendel, wel jammer dat dat nodig is maarja, hoort erbij.
Oktober is reading month op het AIS en het is kinderboekenweek op de nederlandse school, dus we lezen een heleboel Pinkeltje, Jip en Janneke, Pluk van de Petteflet en alles wat los en vast zit.
Die week is er verder niet zoveel gebeurd, ben vooral druk bezig geweest met proberen alles weer terug te vinden op mijn laptop, wat dus niet lukte.. Dus alles weer overnieuw installeren, wat dan ook een heleboel tijd in beslag nam, aangezien het internet hier soms zoo traag kan zijn..
Zaterdag 9 oktober. Daniella ging op excursie naar de vliscofabriek met de Nederlandse school en ik ging naar het Protea hotel vlakbij, met Jan-Nathan en een vriendje van hem. Dus dat was wel een prettige zaterdag om te werken.. Rustig weekje verder, de school was vrij vrijdag dus we gingen naar het nieuwe huis van een vriendin kijken, zij heeft een jongetje bij Jan-Nathan in de klas dus die kunnen dan mooi elkaar vermaken.. Zaterdag kwamen er twee meisjes spelen, waar we de hele middag spelletjes mee hebben gedaan.
'S Avonds ging ik naar de bios, hadden niet zoveel tijd gehad om te kijken wat er draaide dus had heel snel even een blik op geworpen. Dus wij gingen naar een film genaamd 'Aakrosh', nou ik vermoede het al vanaf dat hij begon, maar het was dus zo'n typische bollywoodfilm. Allemaal lelijke acteurs(A) compleet met heel slechte achervolgingen, special effects en voor je het weet zit je weer in een heerlijk indiaas liedje. Maar was best leuk om een keer te zien, weer een ervaring extra hea..
Zondag 's ochtends naar de kerk geweest en daarna was ik zo moe, dat ik toen Rene en Monica weggingen naar een vriendin, ik maar gewoon lekker thuis ben gebleven.. Lekker rustig begonnen met mijn blog, ongeveer mijn hele familie op de skype gehad en lekker getekend in de zon. Ik hoorde dat het daar ook aardig lekker weer geweest is/is. En ik had nog wel speciaal foto's gemaakt van de lucht vlak voor dat het ging regenen! Maandag en dinsdag waren halve dagen op het AIS, door de oudergesprekken dus om 12 uur alweer naar huis. Dus dat was best pittig, zo met die vrijdag er ook nog bij. Maar is goed gegaan! Dinsdagochtend lekker wezen winkelen - welliswaar kort voor mijn doen, maarja je moet toch wat - en heb zeker wel wat leuke dingen gekocht en leuke winkeltjes gevonden!
Ow, als je van plan was iets te sturen, doe maar niet. Want ik krijg hier sowieso niets thuis, alles gaat naar het postkantoor ergens - waar? - want er zijn nogal wat sraten en huizen zonder naam of huisnummer, dus die hebben gewoon geen adres. Dus je zult hier dus ook nooit iemand post zien bezorgen.. Ik zal eens vragen hoe Rene en Monica dat doen, maar tot die tijd..
Dus niet echt grote avonturen beleefd, maar heb komend weekend vrij en ik heb nog geen idee wat ik ga doen, dus ben benieuwd!
xxJ
Roadtrip!
Sorry, eigenlijk mag ik jullie niet weer opeisen met alweer een nieuwe blog. Maar ik kan het niet helpen, zoveel gebeurd in deze dagen! Het is nu nog allemaal vers.. Dus maak je borst maar nat!
Donderdag was Monica jarig, dus dinsdag en donderdag heel fanatiek cadeautjes gemaakt met Jan-Nathan en Daniëlla! Ongeveer een heel pak gekleurd papier erdoor gejaagd en ik heb ze zelfs geleerd zelf een slinger leren maken, zo een als ik er vroeger een paar heb gemaakt die nog een eeuwigheid helemaal verrot bij de andere slingers hebben gelegen en braaf opgehangen door mijn ouders natuurlijk;) Dus 's ochtends ontbijt op bed met cadeautjes gedaan, daarna snel aankleden en naar school. We gingen natuurlijk niet hardlopen op haar verjaardag, dus had de hele middag om even een boel dingen te doen die ik anders in het weekend zou doen. Mijn tweede economietoets gemaakt! De eerste inmiddels terug, was best goed gegaan! Ik vind dat ik het wel ga halen(A) Verder 's middags naar de mall geweest om geld te pinnen voor het weekend, de laatste dingetjes halen en spullen om een taart te maken voor Monica. We deden namelijk niet zoveel aan haar verjaardag, omdat Daniëlla naar de Nederlandse school moest en pas heel laat terug zou zijn en René was erg druk met het contract dat ze al proberen te laten tekenen vanaf de eerste dag dat ik hier ben.. Maarja dat zijn de Afrikanen hè, die nemen deadlines gewoon heel serieus, het moet op de deadline, niet ervoor dat kan echt niet! En omdat Jan-Nathan en ik dus een hele lange middag hadden, gingen we maar even snel het huiswerk maken en daarna hard aan de slag met onze appeltaart! Hij was heel mooi geworden, met I love mama erop. Dus toen we ze hoorden komen, hebben we snel alle lichten uitgedaan en de kaarsjes aan! Nou dat was een mooie verrassing, kwam er ook nog bij dat die dag eindelijk het contract getekend was, dus we hadden echt feest thuis!
Vrijdagochtend gingen Monica en ik om 5.30 hardlopen, omdat Monica nadat we de kinderen naar school hadden gebracht meteen een vergadering zou hebben en het daarna echt te warm zou zijn. Het begon net een beetje licht te worden en alle mensen die we aan het begin op straat zagen, waren bewakers die van dienst gingen wisselen.. Maar na een tijdje werd het alweer druk, het leven begint hier gewoon als het licht word, maakt niet uit of dat nou om 5.00 of om 9.00 is.. Daarna de kinderen naar school gebracht en weer naar huis, spullen pakken voor het weekend. Wilde ik dus gaan kijken hoeveel geld ik mee zou moeten nemen en wat ik thuis moest laten voor schilderlessen en dergelijke, was het opeens minder voor mijn idee.. En ik had het toch heel goed gecheckt, want ik had al een keer 200 cedi gepind en toen werd het steeds een beetje minder voor mijn gevoel en ik kon me telkens niet herinneren dat ik iets gekocht had.. Maarja dacht, ik heb het vast verkeerd geteld ofzo! Dus toen ik weer 200 cedi gepind had voor dit weekend heb ik het echt heel goed gekeken hoeveel ik waar had. En vrijdag keek ik dus weer in mijn portemonnee, was er 50 cedi uit. En toen dacht ik, ja ik ben niet gek dit klopt niet! Dus ik stuur Monica een smsje dat ik even met haar moest praten.. En daar ging mijn concentratie voor alles wat ik nog even wou doen voor het weekend, voelde me echt heel naar.. Je wilt het er eigenlijk niet over hebben, omdat het dan ook echt realistisch word en je het niet alleen maar kan inbeelden. En het idee dat iemand die heel aardig voor je is en die gewoon in je kamer komt, gewoon even dingen meepakt voelt nou niet echt veilig of thuis ofzo.. Kwam ze 's middags thuis in mijn kamer, ik wist niet zo goed waar ik moest beginnen dus ging een beetje van eehh ja.. -ze vertelde me later dat toen ze het smsje kreeg, ze dacht dat ik vrijdagmiddag al wou vertrekken voor het weekend. Maar toen ik begon met praten dacht ze dat er iemand dood was ofzo, want zo bracht ik het echt - Maar ik vond het gewoon heel moeilijk om te vertellen, want er was maar 1 persoon die het kon zijn, die in mijn kamer was geweest de dag daarvoor, toen ik net 2 uur beneden een economietoets aan het maken was. En dat was Prosper, terwijl hij hier al sinds januari is en hij een van de weinigen is die het goed doet en ook heel aardig is. En ja natuurlijk kenden ze mij al enzo, maar ik ben hier 5 weken en hij wel ff wat langer.. Maar toen ik het uiteindelijk verteld had en ik had nog niet eens zijn naam gezegd, vertelde Monica dat het bij de vorige au-pair Lisanne ook al een keer was gebeurd, maar dat ze toen dacht dat Lisanne nog gewoon aan het geld moest wennen en toen ze het toen gezegd had hield het ook op. Maarja dit was alles bij elkaar de vierde keer, dus Monica had meteen René gebeld en daarna Prosper op staande voet ontslagen. Dus het was echt chaos hier thuis, iedereen een beetje sacherijnig en teleurgesteld.. Dus het was echt het perfecte moment om het weekend weg te gaan, want ik moest er echt even uit!
Dus nadat ik de kinderen in bed had gelegd even alles van me afgezet. De rest van mijn spullen gepakt en een taxi gehaald naar de American Embassy, daar pikte Miriam me op. Bij haar thuis even lekker een wijntje gedronken met een morkop-achtig-iets (ja ron!) en daarna gaan slapen, want we gingen om 05.00 uur op om de files een beetje te ontwijken. Dus toen om 05.00 uur mijn wekker ging dacht ik eerst nee! Slapen! Toen mezelf toch maar uit bed gehesen, alles weer in de koffer gemikt en op naar de auto. Toen door Oxford Street naar de Shell pomp gereden om daar Sophie en Paulien op te halen. De andere twee die eigenlijk nog mee gingen, moesten opeens toch werken dus we waren met zijn vieren. Drie Nederlandse meisjes en eentje uit Parijs, nou the traffic hebben we helaas niet helemaal kunnen ontwijken omdat zodra het dus enigszins licht is de stad tot leven komt. Maar het was nou ook niet verschrikkelijk ofzo, dus wij begonnen aan onze rit naar Cape Coast met een zak wortels, 10 zakjes bananenchips - ja ze maken hier heel veel chips van bananen ipv aardappelschijfjes en dan heb je zoet en zoute is wel anders, maar lekker- 12 literflessen water en 20 cd's met verschrikkelijke muziek, maar wat eigenlijk steeds meliger word als je met zijn allen meezingt en alle herinneringen bij een zo'n nummer hoort. Roadtrip!
Normaal zou je eigenlijk gaan slapen als je om 5.00 opstaat om vervolgens drie uur in de auto te zitten. Maar ik wilde gewoon mijn ogen niet dichtdoen, ik verbaasde me elke keer weer over alles om me heen! Zoveel blokkades met politie, waar we dan heel lief naar lachten zodat we niet hoefden te stoppen om ze om te kopen en dan voordat ze zich bedachten heel hard doorrijden. De kraampjes langs de weg om de 5 meter die dan tien kilometer allemaal hetzelfde verkochten en ook op precies dezelfde manier je aandacht willen trekken. De jongens die gaten in de weg maken, ze vervolgens vlak voordat je er aankomt ze dichtgooien en dan tot 5 centimeter voor je auto blijven staan, omdat ze willen dat je ze betaald omdat ze het gat dat ze zelf hebben gegraven voor jou hebben dichtgemaakt zodat je er goed overheen kan rijden. Dan heb je nog de provideroorlog hier, dat is echt geniaal. Je hebt hier een paar big businesses dat zijn onder andere begrafenissen, want dat is hier de manier om op te scheppen over je geld en alles, ze houden echt enorme begrafenissen die beginnen altijd op zaterdag en gaan door tot zondagavond en het zijn gewoon enorme feesten. En iedereen die komt moet ook meebetalen en je hebt een dresscode en echt heel bijzonder.. en dan heb je de telefoonproviders, omdat iedereen de hele tijd zit te bellen hier. Je hebt dus drie grote providers, dat is het rode Vodafone - waar ik hier niet zo blij van word, aangezien ik wel de smsjes van alle Ghanezen krijg, maar vrijwel niks uit Nederland. - het gele MTN en dan heb je nog het iets minder goed vertegenwoordigde blauwe Tigo. En het maakt niet uit waar je rijd, overal zijn hele huizen rood, geel of blauw. Er staan overal stands, duizend reclames op tv, de logo's staan op de billboards, op de huizen, op de lantarenpalen, overal waar je kijkt zeg maar. Dan rij je langs een dorp met 4 krottenhuisjes en dan zijn ze allemaal MTNgeel.. Het was zeg maar elke minuut, hmm.. Vodafoneterritory, MTNdorp, of 100 Tigolantaarnpalen.
En dan zie je de eerste glimp van de oceaan. En dat is zoo geweldig! We reden door Cape Coast naar Elmina, dat is een klein vissersstadje. Daar reden we dus een tijdje rond tussen de veel te smalle straatjes volgepakt met mensen om een poging te doen de auto te parkeren. Wat dus niet lukte, dus uiteindelijk na veel boze blikken toch maar terug gereden totdat we ergens een modderig zijstraatje vonden. Daar 2 cedi gegeven aan de vrouw die zei dat we hem hier wel veilig neer konden zetten, zodat ze er een beetje op zou letten. En toen maar op onze slippertjes het hele end lopen naar het centrum, want daar zou welgeteld één eethuisje-achtig-iets zitten wat wel goed aangeschreven stond. Nou we trokken desondanks dat het een best toeristische plek is weer alle aandacht natuurlijk, van alle verkopers, mannen die met ons willen trouwen en zelfs een hele groep kinderen die een heel eind met ons meeliepen. En uiteindelijk bereikten we dan ook het eethuisje Coconut Grove. Het was inmiddels 9.00, wat natuurlijk niet zo voelde, maar we moesten dus kiezen uit het breakfast menu. We gingen dus voor de cheese omelet met koffie, aangezien bij de vraag naar sap op de kaart die er natuurlijk niet was. Nou we zullen het maar niet hebben over de oploskoffie en kleinste omelet ooit, want het was nou eenmaal de enige plek waar je daar kon eten. Daarna doorgelopen over het bruggetje, dwars over de haven met alle geweldige houten gekleurde bootjes.. Echt zo'n geweldig gezicht! Ik heb nu ook eindelijk mijn eigen bootjesfoto bovenaan de site staan, in plaats van een gejat van internet! Dat was dus een fotomomentje, en wij hadden afgesproken dat we eens even lekker toeristje gingen spelen dit weekend, want dat doen we verder helemaal niet, want wij zijn geen toeristen, wij wonen hier(A). Maarja het moment dat je de camera uit je tas haalt komen er nog tien extra mensen bij je staan.. Dus even snel wat kiekjes genomen en naar het fort gelopen. Zoals Sophie dan zou zeggen: Die mensen hebben magic boundaries, er is dan zo'n punt waar ze niet verder mogen lopen ofzo en dan draaien ze zich om en lopen weer terug.
Toen waren we bij het fort São Jorge da Mina en kregen daar een rondleiding. Dat was dus een fort en gevangenis geweest die oorspronkelijk door de Portugezen is gebouwd, daarna door de Nederlandse West-Indische Company is overgenomen. De Nederlanders hebben van daaruit slaven door de hele wereld verkocht. Onderin allemaal vrouwengevangenissen waar de gouverneur er dan af en toe even eentje bij hem liet komen, en als ze zich verzetten werden ze in een put gegooid of op de binnenplaats met een kogel aan hun been in de zon moesten staan, zonder eten of water totdat ze doodgingen. Dus dat was niet echt iets om trots op te zijn voor de Nederlanders.. Later is het weer veroverd door de Engelsen en het is nu uiteindelijk toch van de Ghanezen.
Daarna naar het wat kleinere kasteel-fort-achtig-iets wat verderop de heuvel staat gegaan. Van daaruit hebben verschillende landen het fort aan het strand beschoten dus het stond hoger dan het fort. Dus hadden een geweldig uitzicht over de hele stad! Daarna zijn we weer afgedaald en een tijdje over de vismarkt en straatjes gelopen, een heleboel kinderen blij gemaakt met foto's, uit een kokosnoot gedronken en mam, je krijgt de groetjes van je naamgenote in Elmina. Daarna zijn we teruggelopen naar de auto, want we hadden best trek van al die forten beklimmen - die omelet, wortels en chips waren nou ook niet zo'n geweldige uitwerking - waren allemaal al heerlijk aan het verbranden en we waren ook best moe van al die indrukken die je zo even naar je toe gegooid krijgt. Dus terug gelopen over het strand met onze voeten in de oceaan en slippertjes in de hand naar de auto die er gelukkig nog stond en op naar ons Anomabu Beach Resort..
Dat resort was echt perfect! Toen we naar de incheckbalie liepen, was het van: I can see the see! Uuhh, ocean! Was op zo'n 30 meter afstand, dus even snel inchecken onze bagage afgeven en toen kregen we onze twee twee-persoonshutjes aangewezen. Dus snel even alles bekijken, bikini's aan en twintig stappen naar de zee! Was echt een heerlijke middag, lekker gezwommen en echt enorme golven! Ik ga kijken of ik ergens kan surfen als ik een lang weekend vrij heb, word hier wel veel gedaan.. Verder lekker in de zon gelegen, beetje langs het strand gelopen en rond zeven uur naar het restaurant gegaan om daar lekker uit eten te gaan. Nou ze hadden echt alles, van pizza tot fufu en plantain. Gelukkig was Miriam nog even weg, omdat er iemand haar auto aan het nakijken was. Dus wij hadden een goed excuus om heel lang de kaart te bestuderen.. En natuurlijk onze medegasten. Na het eten nog even wat gedronken en toen waren we eigenlijk heel erg moe en we hadden de volgende dag nogal wat voor de boeg dus maar lekker gaan slapen. 7.30 ontbijt in het restaurant, was ook weer om blij van te worden, croissantjes, toast, watermeloen, papaja, ananas, mensen die je ei bakten/kookten precies zoals je het wilde.. En zowaar juice, die deze keer niet op was! In onze hutjes snel even aftersun, zonnebrand, deet op en een lange broek aan - ja, in die volgorde - alles weer in de koffer stouwen en op naar de auto maar weer op naar Kakum National Park. Ik moet echt vaker gewoon zeggen dat ik met een weekend meega, zonder dat ik eigenlijk echt weet wat we gaan doen, is alles nog leuker! We gingen dus naar het regenwoud. Was een uur rijden vanaf ons resort en we kwamen om 10.00 uur aan. Wij naar de balie, wij willen graag the Canopy Walk en de Nature Walk doen. 'Okey, you can pay at 10.15' Okee... Weird.. Maarja wij dus maar even de wc's en tentoonstelling daar onveilig maken en om 10.20 - Stel je voor, 5 minuten te laat! - weer terug naar de balie.. Het enige verschil was dat er nu nog 2 mannetjes bijstonden, die allebei graag wilden weten hoe onze Ghanaian boyfriends heetten. Dus betaald en kregen toen een mooie pas om onze nek gehangen en een gids toegewezen samen met nog 3 Duits-Oosterijkse mensen. Flinke klim naar boven en op het moment dat wij volgens mij allemaal dachten, goh ik weet niet hoe lang ik nog treden van een halve meter kan opstappen kwamen we bij een bordje Canopy Walk. Daar even een uitleg over wanneer en hoe hij gebouwd was en toen mochten we op de gigantische brug die overal tussen de bomen doorliep op 20 meter hoogte.. En het was behoorlijk smal, gelukkig was er telkens een platformpje waar je even goed rond kon kijken en foto's maken, want op de brug was je camera echt niet stil te houden! Maar echt zoo geweldig! Ik hou van bomen! Kijk maar naar de foto's en het filmpje die er hopelijk op wil.. Hoewel het dan natuurlijk nog steeds veel minder mooi is dan in het echt, maar toch. Nou bestonden die Duitsers met een Oostenrijks accent - of andersom - uit twee mannen en een vrouw. We hebben serieus een tijdje bedacht wat nou de combinatie kon zijn van die drie, maar in elk geval had de vrouw nogal hoogtevrees.. Dan is het dus nogal dom om die Canopy Walk te gaan doen! Dus toen we klaar waren en door wilden gaan met de Nature Walk, haakten zij maar af. En toen waren er nog vier! Ondertussen was het begonnen te regenen, dus een echt rainforest.. Helaas door de regen en het feit dat het eigenlijk al te laat was, helemaal geen dieren of vogels gezien. Eigenlijk moet je dan in het park gaan slapen, dan ga je om een uurtje of 5.00 net voordat het licht word een wandeling doen en dan zijn alle dieren nog actief! Misschien als we nog een keer een weekend daar in de buurt komen, zien we dan wel weer. Was in elk geval geweldig!
Nadat we weliswaar behoorlijk nat en vies in de auto gestapt waren, reden we naar Hans Cottage Botel. Een hotel/restaurant/krokodillenfarm vlakbij de ingang van het park. Dus heerlijk gelunched tussen de krokodillen, gelukkig was het inmiddels weer lekker zonnig geworden en waren we snel weer opgedroogd. Toen zijn we maar snel aan de terugweg begonnen, anders moesten we straks 3 uur in de file staan om alleen al Accra in te komen.. Viel allemaal gelukkig mee en waren om 18.00 allemaal terug in ons eigen huisje, ik kom binnen en boem, dag luxe, geen stroom. Dus met alle accu die ik nog had de foto's op de computer gezet, maar die kon ik natuurlijk nog niet op mijn blog zetten zonder enige uitleg eromheen, ik denk dat dit ruimschoots voldoende is.. Er komen nog meer foto's van de andere meiden, maar die wisselen we eind deze week uit dus die verschijnen vanzelf!
Maandag was een gewone dag, wel een echt maandagochtendgevoel. Maar je zit er zo weer in.. Vanochtend weer om 5.30 gaan hardlopen, want het word nu echt te warm om na 08.00 te gaan. 'S Middags lekker nagels gelakt met Daniëlla en eens even lekker haar kamer verbouwd.. We hebben sinds vandaag een nieuwe cleaner: Jacob. Tot nu toe gaat alles goed;)
Dus het leven gaat weer gewoon door hier!
xxJ
Party Hardy
De lucht is blauw, chill muziekje erbij, een Jan-Nathan op mn knie die er bijna vanaf valt omdat hij te hard heen en weer gaat op de muziek, zo even omkleden, eten en dan lekker de hort op. Een mooie dag om een blog te schrijven.
Okee het is alweer een tijdje geleden, maar ik heb wel tussendoor foto's geupload dus ik vind dat jullie me wel vergeven. Ben blij dat jullie het leuk vinden om te lezen, blijf vooral overal op reageren, ik reageer er niet altijd op natuurlijk, maar word altijd erg blij van alle reacties!
Dus uhm, vorige week zaterdag. Het was nog steeds geen stunning weer, dus gingen maar niet zwemmen. 'S Middags lekker mat Jan-Nathan en Daniëlla naar de bioscoop geweest in de Accra Mall. Naar Cats and Dogs, was echt heel gezellig ben je even lekker met zn drieën weg, zonder andere mensen en even lekker rondkijken in de mall. ´S avonds hebben we ons eigen poffertjesfeest gehouden met zijn drieën, omdat René en Monica weggingen.
Zondag gingen we eerst naar de kerk en dan is het al snel 13.00 voordat we terug zijn, ik denk niet dat ik als ik terugkom ooit nog een kerkdienst bij ons lang kan vinden, en napraten doet iedereen wel 3x zolang als mijn ouders. No offence, of course;) Daarna even thuis lunchen en daarna gingen we koffiedrinken bij Esther, - ben heel slecht de naam van de man vergeten - en haar man, en hun kinderen Theo en Emma. Zij komen uit Duitsland en zijn hier nu ook ongeveer een jaar. Die zondag toen we uit de kerk kwamen had ik echt even een momentje dat ik er genoeg van had, gewoon even lekker in Nederland met alle bekende dingen om me heen. Maarja, dat kon natuurlijk niet, dus dat onderdrukken we dan maar even en gaan weer door. Toen gingen we dus naar die mensen koffiedrinken en dat was echt heel erg leuk. Het was op het terrein van de universiteit, en weer eens anders als in Nederland hebben ze hier niet alle studenten in een heel hoog groot gebouw gepropt, maar ze hebben gewoon een heel groot stuk grond met allemaal huisjes, echt heel schattig net een vakantiepark ofzo.. Zaten daar dus lekker op de veranda met een lekker zonnetje, beetje te praten over hoe het hier nou was. Toen hoorde ik alle verhalen en dacht ik bij mezelf, ja wat had ik dan gedacht, dat het makkelijk zou zijn? En het was gewoon zo'n heerlijke dag dat ik weer energie had voor de nieuwe week!
Dus de nieuwe week. Die inmiddels alweer voorbij is. Maandag. Daniëlla heeft gewisseld van de middag dat ze naar de Nederlands school gaat, nu op donderdag, dus ik heb ze gewoon samen uit school gehaald. Dinsdag weer lekker hardgelopen met Monica, het regenseizoen is nu ongeveer afgelopen dus het is al flink aan het opwarmen! Word dus ook steeds zwaarder, maar we hebben afgesproken dat als het echt heet word we gewoon om 6.00 gaan voordat ik de kinderen naar school breng. Ik moet maar uitkijken, straks word ik nog een ochtendmens! Daarna heb ik mijn eerste economietoets gemaakt op de computer. Ging dacht ik wel goed, maarja mijn gevoel zit nou niet altijd goed ofzo.. Is denk ik verwant met mijn geweldige gevoel voor richting(A) 'S middags was Jan-Nathan naar de Dutch-school dus heb ik met Daniëlla heerlijk prinsessenfilms gekeken, een boek over alle soorten ballet en daarna ook nog even lekker de eerste posities gedaan. Zie je mij al voor je in mn kaki jumpsuit in een pirouette.. Ja, heb ik dus ook last van.
Elke woensdag hebben ze op school chappel, is een soort sing-in-achtig-iets met alle grades. Alleen vandaag was er een speciale waar iedereen heen moest komen, als een soort jaaropening. Dus Monica en ik braaf samen met de kinderen mee naar school. Gingen eerst een soort warming up doen met de sportleraar, inclusief allerlei bijzondere bokkensprongen, waarbij hij me zeer moest denken aan die faun uit Narnia. Daarna bleek dus dat er hier in Accra een of andere conferentie was van alle zusterscholen dus er waren een stuk of 20 directeurs van over de hele wereld. Die hielden dus allemaal even een praatje over waar ze vandaan kwamen en hoeveel leerlingen ze hadden. Nou allemaal prima, er werd braaf door alle kinderen geklapt, hoewel het wel steeds wat minder enthousiast werd, wat een beetje sneu was voor de laatste paar maarja.. Daarna kwam er een Ghanese band optreden, die op een gegeven moment alle directeuren naar voren geroepen om maar eens even mee te swingen, ze kregen zelfs een dansje aangeleerd. Het zag er natuurlijk niet uit, een groep stijve mannen van over de wereld die proberen een beetje Afrikaans te dansen - met uitzondering van de vrouwen natuurlijk - helaas moesten we toen met spijt in ons hart gaan, want wij moesten door naar de Bijbelstudie. Echt jammer dat we ons fototoestel waren vergeten, had jullie graag even van willen laten zien, het was echt geniaal! Was weer erg gezellig, is dan al snel weer tijd om te gaan, thuis nog even snel wat economie maken en dan snel naar school om de kinderen op te pikken. 's Avonds kwam Hélène aan, de zus van Monica uit Kameroen. Dat was wel heel leuk, JN en Daniëlla keken er ook erg naar uit, zei had ze namelijk alleen als baby gezien. En ze komt doordeweeks bij JN op de kamer slapen en in het weekend bij Daniëlla.. En dat is natuurlijk helemaal geweldig;) Dus erg gezellig, het enige nadeel is dat ze Frans spreekt. En net zoveel Engels kan als ik Frans. Dus we communiceren maar een beetje met handen en voeten en via Monica, maar erg ver komen we niet. En was wel even slikken, als je zo'n geweldige hereniging ziet, dan denk ik, ik wil mijn zussen ook! Maarja, ik moet me ook niet aanstellen, zei hadden elkaar veel langer niet gezien en als ik over 3 maanden terug ben, haal ik het wel weer in!
Donderdag was gewoon. Hardlopen, de middag met JN omdat Daniëlla met Monica en Hélène naar de Dutch-school was en hebben ons prima vermaakt. En dan is het alweer vrijdag, alweer de laatste dag van de schoolweek.. Ik ben 's ochtends naar de activiteitenvergadering van de Nederlandse school geweest met Monica. Niet dat ik nou zoveel kan bijdragen, want de meeste activiteiten waar ze mensen voor nodig hebben, zijn als ik al weer in ons kikkerlandje zit. Maar ik ga wel zwarte piet zijn met sinterklaas. Is ook wel weer een beetje vreemd, als je er over nadenkt. Ga je, je een beetje zwart schminken in Afrika. Maarja, misschien kan ik dan eindelijk een keer langs de weg lopen zonder dat iedereen me aankijkt alsof ik debiel ben! Hoewel het tegen die tijd zo warm is dat als ik langs de weg zou lopen met schmink ik er waarschijnlijk uit zou zien als een gesmolten paasei. Ze hebben net een nieuwe directrice op de school en zei is 25 ofzo en vertelde dat ze was uitgenodigd voor een feestje van een meisje die ze alleen via, via kende en of ik meeging. Nou dat vond ik natuurlijk wel prima, aangezien ik nou nog niet heel veel de mogelijkheid had gehad om uit te gaan of iets dergelijks. Uit school met veel zuchten en steunen een groot deel van het huiswerk afgemaakt, dat vind ik altijd zo sneu op de vrijdag, dan hebben alle andere kinderen lekker weekend en dan moeten zij bergen Nederlands huiswerk maken, om maar te compenseren dat ze maar 1 middag in de week erheen gaan.. Nou toen ik uiteindelijk klaar was en ze in bed lagen had ik natuurlijk al lang geen zin meer om naar dat feestje te gaan. Maarja, moet toch een keer. Dus eindelijk weer een keer(!) lekker kunnen overdressen en daar stond ik dan langs de weg in mijn jurkje met Prosper om een taxi naar de American Embassy te nemen. Daar gedropt op de enorme rotonde, waar Mirjam me zou oppikken. Juist op het moment dat ik me ietwat ongemakkelijk begon te voelen daar in het donker voor een enorme uitgestorven ambassade, kwam er een overvriendelijke Ghanees aanlopen om eens even een praatje met mij te maken. Gelukkig kwam Mirjam toen aan, dus was het een erg kort gesprek. Niet dat ik iets tegen die gesprekken heb hoor, is altijd erg gezellig, maar heb er toch zo mijn twijfels bij op zo'n uitgestorven plek. Ik weet dat mijn ouders nu heel hard meeknikken.. Wat hebben jullie toch een verstandige dochter! Nouja, toen gingen we dus naar de Dutch Pub, want daar vierde Amy - Jaja een meisje uit Australië die Amy heet, dat komt bekend voor - haar verjaardag. Nou echt een geniale pub! Niet zoals onze waar ik altijd met Hester en Elineke zit, maar wel met Nederlandse muziek - niet dat ik daar nou perse zo'n fan van ben, maar geeft wel een heerlijk sfeertje - bitterballen, kroketten en frikadellen! Toen wij aankwamen was het nogal rustig, er zaten alleen wat mensen buiten. Dus wij schuiven maar aan bij een groep Nederlanders en Zuid-Afrikanen, na een tijdje kwam er weer een groep mensen. Dus wij zo: Are you the Australians? Want wij hadden natuurlijk geen idee wie het waren dus.. Maar nee, verder wel heel gezellige mensen en het werd steeds voller. Uiteindelijk kwamen dus wel alle mensen voor het feestje en was echt heel leuk! Zoveel mensen ontmoet, een heleboel uit Parijs, Australië, Ghana en zelfs nog een Nederlands meisje. De meesten waren op uitwisseling, buitenlandse stage of voor vrijwilligerswerk. Mirjam had het idee om samen met wat mensen komend weekend weg te gaan. En dat kwam perfect uit, omdat ik dan mijn weekend off heb.. Had verder nog niet echt iets gepland en ik zei het toch, dat ik wel gewoon wat mensen zou leren kennen en met hun het weekend weggaan:P Hadden jullie niet gedacht hea? (Sorry voor de mensen die dit niet begrijpen, degenen waar het aan gericht is weten het zelf wel;)) Dus wij gaan komend weekend met een Francoise, een Australische, een jongen die Mirjam kent, dat Nederlandse meisje, Mirjam en ik naar Cape Coast, daar lekker een hotelletje pakken, uit eten en even lekker de omgeving daar verkennen.. En dan kom ik zondag weer terug met een heleboel extra verhalen! Toen ik bij de poort was Prosper gebeld, of hij de poort open wilde doen - ja dat is even wennen, kan niet meer zachtjes het huis in sluipen en hopen dat niemand hoort hoe laat het is - en toen snel in bed, want zaterdag moest ik gewoon de hele dag met de kids.
Zaterdag zijn we begonnen ons eigen restaurant te bouwen in Jan-Nathans kamer, we hebben wel vier tafels, en een kassablok met een echte kassa, telefoon voor al onze reserveringen en een geweldig stempelsysteem. We hebben ondertussen zelfs ook papieren wijnglazen en zijn hard bezig met onze menukaarten! Hard werken hoor de horeca.. 's Middags ging Monica Daniëlla's haar wassen, stijlen en weer strak invlechten anders heeft ze een echte afro. Vind ik geweldig natuurlijk, maar is nou niet heel handig voor een meisje van 7.. 'S avonds was ik behoorlijk kapot van de hele dag en ik had nou ook niet zoveel geslapen dus blij dat ik kon zitten. Was weliswaar wel op het balkon, want de elektriciteit was weer eens uitgevallen en het is nou niet echt gezellig om in zo'n groot zwart gat te zitten.. Ben alleen ondanks mijn 50% deet helemaal lekgeprikt, het is maar goed dat ik die malariapillen heb, anders had ik al wel 10x malaria gehad. Niet dat dat nou zo verschrikkelijk is, je moet gewoon die kuur pillen slikken en dan is het allemaal niet zo ernstig. Denk alleen dat de bijwerkingen wel naar zijn als je ineens van 0 tot 2 pillen per dag moet overgaan.. Verder een beetje getekend,maar dat was ook niet zo'n succes in het donker helaas.
Zondagochtend naar de kerk geweest, met avondmaal deze keer, dit hadden ze dan tegenovergesteld van alle Afrikaans lange dingen in 10min gedaan. Toen ik thuiskwam even snel omkleden en eten en toen werd ik opgehaald door Hannah een meisje die via via mijn nummer had gekregen en mij zou oppikken voor een jeugdgroep die eens in de zoveel tijd bij elkaar komt. Was heel gezellig, had aan heb begin het idee dat het vooral jongere leeftijd was, maar daarna kwamen er wat meer ouderen, dus dat was heel leuk. Weer even lekker wat contacten gelegd! Was rond half 5 terug, toen begonnen aan deze blog en daarna even snel omkleden, eten en toen werd ik opgehaald door een Ghanese jongen waar ik mee had afgesproken. Was leuk gewoon even wat in de mall gedronken met wat mensen, oh jongens wat ben ik toch ontzettend sociaal bezig! Dus dat was een overvolle zondag, maar wel leuk!
Maandag 's ochtends kinderen naar school gebracht en daarna heel snel naar huis mijn economie maken, want ik ging daarna voor het eerst naar mijn paintingclass! Was van 10 tot 13 uur, ik ging gewoon even kijken, had alleen even mijn dummy meegenomen en ben zelf maar gewoon lekker gaan tekenen. Was echt heel leuk, er is een professional bij die aanwijzingen geeft en zijn met een groepje van zes ofzo.. Dus dat ga ik voortaan elke maandag doen tot het eind, ga volgende week beginnen met schilderen. Thuis even snel gegeten, huiswerk voorbereiden en dan is het al weer tijd om te gaan. Had een taxichauffeur die me wel vaker rijd, dus dat was wel lekker, dan blijft hij gewoon wachten bij de school en hoef ik niet met de kids langs de weg, tussen alle verkeersdrukte bij de school te staan onderhandelen voor de taxi. Thuis huiswerk gemaakt en daarna verder met het restaurant.. Daarna vroeg naar bed, want begin alweer een slaaptekort op te bouwen!
Dinsdag was hier een Holiday, een of andere persoon die herdacht word is op 21 september geboren dus, dan moet iedereen maar weer vrij zijn.. Extra vroeg 6.30 gaan hardlopen met Monica, zodat de kinderen nog gewoon achter de tv zaten als we terugkwamen, waren we heel blij mee want de lucht was strakblauw en de zon brandde echt! Daarna hebben we ons gestort op het maken van kadootjes voor Monica, want die is donderdag jarig. 's Middags zijn we om een uurtje of 2 opgehaald door een vriendin van Monica, gingen we naar een feestje bij iemand thuis. Hadden een heerlijk zwembad in de tuin, dus lekker gezwommen met de kids, en een beetje in de tuin gezeten.. En dat was wel zo'n beetje de dag eigenlijk, pretty tired now.. Best irritant dat ik nu al drie dagen aan deze blog aan het schrijven ben en nu ik hem eindelijk af heb niet op internet kan zetten, omdat de elektriciteit eruit licht -(A)- en ik dus nu heel zielig alleen Word, Itunes en om de hoop maar niet te verliezen de netwerkverbindingen heb openstaan.. But we just have to live with it!
xxJ
Welcome to Africa.
3 Dagen en 3 nachten zonder stroom.. Geen stromend water - laat staan warm -, geen licht, geen airco en geen internet; alleen een laptop met een accu die opeens heel nutteloos lijkt. Welcome to Africa.
Okee ik overdrijf nu wel een beetje.. Dinsdagmiddag hadden we even stroom, dus toen ben ik even op mijn laptop geweest om mijn lieftallige zusje terug te krabbelen. En we hadden wel reserves om de koelkast en vriezer aan te houden, dus we hadden wel gekoeld eten. Awesome.
Dus zo is er zo weer een week voorbij dus hoog tijd voor een nieuw verhaal. Dus latenw e maar gewoon beginnen bij vrijdag.. Niet bijzondere dag. Uit school gingen we het huiswerk van de Dutch-school maken, wat echt verschrikkelijk veel was, omdat ze maar 1 dag in de week les hebben. Dus toen we uiteindelijk klaar waren, kon ik ze meteen onder de douche gooien en gingen we eten. Nou daar waren ze dus niet blij mee. Maarja, het scheelt dan altijd wel weer dat ze de belofte van het weekend hebben..
Zaterdag dus lekker uitgeslapen, dan zitten ze toch voor de televisie. Aan het eind van de middag gingen we naar de Dutch-school, daar was de jaaropeningsbbq. Dat was wel heel raar eigenlijk. Het ene moment loop je langs de weg en praat je met iedereen in het Ghanees-Engels en het volgende moment sta je in een enorme groep nuchtere Nederlanders die gewoon alles verstaan wat je zegt. Maar was verder erg gezellig, echt die mensen zijn hier echt voor de meest uitlopende redenen. De een doet een project voor Phillips, de ander ontwikkelingwerk en de volgende is gewoon getrouwd met een Ghanees. Uiteindelijk na lekker in de file gestaan te hebben, was het een beetje te laat om nog wat te gaan doen dus maar lekker op de bank geploft met Monica en Inglorious Basterds.
Er had in de krant gestaan - ja soms hebben ze een helder moment als ze iets van te voren weten en kondigen het aan - dat er 2 dagen, zondag en maandag, geen stroom zou zijn ivm werkzaamheden. Maar dat zou niet in East Legon zijn. Dus wij hadden ons er verder niet echt druk over gemaakt. Zondagochtend naar de kerk, René zou vandaag preken dus nog meer op tijd dan anders stapten wij in onze taxi.. Zaten we op onze al-hout-wordende-kont op de heerlijke houten banken toen ik me realiseerde hoe donker het eigenlijk was.. De verdieping waar wij onze dienst in hebben ligt namelijk een beetje lager dan de grond dus halverwege de ramen valt het licht pas naar binnen. Dus geen stroom in de kerk. Dus geen licht, muziek of versterkers. Nouja, voor de Afrikanen is dat natuurlijk niet echt een probleem, duisternis is leefbaar, zuiver zingen ze meestal toch wel en versterkers hebben ze niet nodig, behalve als ze iemand graag doof willen hebben. Maar René had af en toe wel wat moeite met zich verstaanbaar maken als er een baby begon te krijsen. Maarja doe je niks aan, al met al was het weer een ervaring op zich. Verder rustig zondagje, was heerlijk weer, lekker in de zon met een oceanisch windje.. Mag ook wel eens na al die bewolktheid. En het was er dan ook snel weer mee gedaan.
Maandag werd ik om 5.00 am wakker. En nee deze keer was het niet mijn wekker, maar ik hoorde een heel hard raar geluid en het was niet de airco. Dus ik lag een tijdje te luisteren, ook helemaal niet moe of denkend: Goh ik moet er over een uur al uit laat ik lekker weer gaan slapen ofzo.. Nee hoor. Na een paar minuten realiseerde ik me pas dat het regen was. Ik schaam me diep als Nederlandse, maar het was gewoon een heel raar geluid hier. Dus ik kijk uit het raampje, het was net een beetje licht aan het worden. En regenen dat het deed! Ben er hier nu onderhand wel aan gewend dat de wolken zo donker zijn, dat als je in Nederland was er binnen 2 seconden een wolkbreuk zou komen, maar hier is dat gewoon niet zo. In Accra regent het over het algemeen heel weinig omdat het meer in de gebergtes blijft hangen, dus dit was mijn eerste keer echte tropische regen hier. Om half 8, toen we klaar waren om naar school te gaan was er nog niks veranderd. En dit was van die heerlijke klamme regen waar je binnen 10 seconden helemaal doorweekt van bent. Dus Prospa voor ons een taxi aanhouden, het inmiddels blubberige hobbelweggetje over, de poort door en laat hem parkeren bij de voordeur zodat we niet helemaal doorweekt op school aankomen. Uiteindelijk ondanks ieder zijn eigen paraplu en de taxi waren we nog steeds nat, maar wel in een te overleven mate. Ik heb me de verdere dag maar beperkt tot het huis en het balkon, want om 14.00 regende het nog steeds! En dan is het ook gewoon pats, boem! over. De wolken trekken weer een beetje weg, het water trekt in de grond en er is geen spoortje van over dat het zojuist nog heel hard regende..
Dinsdag was het tot Monica's en mijn spijt niet zo lekker koel na de regenbui als we hadden gehoopt. En precies toen we gingen hardlopen begon de zon lekker te schijnen.. Dus meteen 10 graden er bovenop.. 'S middags ben ik naar de mall hier in de buurt gelopen, om even shampoo enzo te halen, als ik dat allemaal voor 4 maanden had meegenomen hadden ze me echt het land niet ingelaten. Ik weet niet wat er die dag met me was, maar mensen hier vinden het nogal vreemd om een blank, blond meisje langs de weg te zien lopen - ze denken: jij bent blank, dus jij bent rijk, waarom loop je dan? - Dus krijg ik spontaan overal liften aangeboden. Het begon 's ochtends toen ik terug liep van school naar huis. Ik was halverwege toen er een politiemotor langs kwam rijden. If I needed a ride? Nou sure, leuk om een keer uit te proberen. Hoe vaak kan je nou in Afrika, of sowieso bij een politieagent achterop de brommer een lift krijgen? Prima. Dus fijn voor de poort afgezet. Toen ik naar en van de mall liep, ook een stuk of 4 auto's gestopt. - Vol met mannen natuurlijk - Als ik dan zei dat ik er bijna was, dat ik het lekker vond om te lopen en dat het echt niet hoefde, was het: Please?? Just for once? Pleaaasseee? Maarja mijn Nederlandse nuchtere gevoel zegt dan natuurlijk, ja ik ga niet in een auto stappen vol met vreemde mannen. Wie zegt dat ik er weer uitkom? Dus voordat jullie allemaal ongerust worden. Ik ben braaf blijven lopen hoor;) Verder krijg ik elke dag wel een paar huwelijksaanzoeken. Loop ik ergens, komt er iemand naast me lopen, prima, maak een praatje, tweede zin: I want to be your friend! Sure, you're my friend. Can I marry you? No, thanks. Maar de mall was leuk, het is alleen een nieuwe dus moeten veel winkels nog verhuurd worden. Heb wel mijn eerste echt Ghanese jurkje gekocht! Voor 35 Cedi's in de opruiming, jullie mogen trots op me zijn.
Woensdag was het gelukkig weer droog en ook meteen heel warm. 'S Ochtends uit school meteen spullen gepakt en naar de Bijbelstudie. Was weer erg gezellig. We hadden zelfs melktaart Suus! 's Middags nog maar even wat economie gedaan, want vrijdag is er geen school dus dan kom ik er toch niet aan toe. Wil ik nog even wat drinken pakken in de keuken. Zie ik ineens vanuit mijn ooghoek iets bruins op de keukenvloer liggen. Een enorm beest met enorme voelsprieten - heb nou nog niet veel levende wezens gezien hier, afgezien van de muggen, hagedissen en de miljoen minirodemieren die ik al heb platgedrukt - zou dit dan de befaamde kakkerlak zijn? Yes it is! Even een momentje rimboe jongens, met een emmer koud water douchen, geen elektriciteit, geen contact met de buitenwereld -die telefoon vergeten we gewoon even - en echte dode kakkerlakken.
Donderdag, vandaag de laatste ochtend 6.00 voor mij deze week. Dat is een fijn vooruitzicht. Niet dat ik niet uit mijn bed kan komen, maar het is toch altijd fijn om nog even in die heerlijke frisse airco, zachte bed en geen kinderstemmenluchtbel te blijven. Maar aan alles komt een eind. Weer hardlopen vandaag, voor de verandering zonder zon. Verder ging vanmiddag de stroom weer aan, dus ben ik toen begonnen aan dit ongezond lange verhaal. Maarja, wat moet je anders als op de dag dat je eigenlijk een blog ging schrijven je geen mogelijkheid hebt om langer dan de twintig minuten accu die je nog hebt en zonder inspiratie te gaan schrijven. Dus jullie moeten nog even volhouden om de rest van mijn verhaal door te ploegen. 's Middags heb ik met Jan-Nathan en Daniëlla de kleine ijsbeer gekeken, als huiswerk van de Dutch-school. Als we op de middelbare school nou ook films voor huiswerk kregen, had ik alles met een 10 afgesloten! Maar, het word hier dan ook volop gecompenseerd met de rest van het huiswerk. Vanochtend hebben we dan ook snel de rest van het huiswerk gemaakt met het plan om 's middags te gaan zwemmen in een zwembad van een hotel in de buurt. Alleen waren JN en Daniëlla allebei verkouden en was het niet eens zo zonnig, dus zijn we maar met Monica naar de Accramall geweest om boodschappen te doen. Vandaag was er geen school, omdat het Suikerfeest hier een officiële feestdag is. In het noorden wonen namelijk meer islamitische volken. Dus wij kwamen in de mall en ten eerste is het al vrijdag, dat is de dag van de week hier dat als je een afspraak hebt of ergens heen gaat dat je dan traditionele kleding aanmoet. De Ghanezen zijn namelijk heel trots op hun eigen cultuur en verder is het ook een goede regel, omdat het de oude traditionele kleding niet laat verdrukken door de westerse invloeden. Maarja het was dus ook nog Suikerfeest, dus je zag overal mensen in hun mooiste kleren! Een groepje helemaal in het wit, dan weer hele felle kleuren, en allemaal van die heerlijke gewaden met tulbanden of hoofddoeken.. Echt geweldig. Vanavond had Monica samen met Maeko gekookt, echte Cameroense couscous. En op zijn Afrikaans met je handen eten. Nou dat is even wennen, maar was wel echt heel lekker!
De planning is nu om morgen te gaan zwemmen als het weer meezit en anders gaan we naar de bioscoop. We'll see! Nou ik hoop dat jullie het tot het eind van dit verhaal hebben volgehouden en zo niet, dan doe je maar alsof.. En als er dus een tijd niks van me vernomen word, ben ik een hutje in de rimboe aan het spelen. Nouja, hut dan.
XxJ
Een heleboel Afrika met een beetje stoepkrijt.
.. En toen was het alweer donderdag! Ik zou niet zeggen dat de tijd vliegt, want ik heb genoeg overvliegende vliegtuigen om het mee te vergelijken, maar het gaat wel snel.
Eens even denken, zondag was dus verder een lekker rustig dagje. We hebben 's avonds gebbqued met gasten en als toetje onze heerlijke warme verbrande appeltaart met ijs gegeten. Het stukje was weliswaar wat uitgedund nadat alle verkoolde stukken verwijderd waren, maar verder viel het zeker in de smaak. Toen was het al behoorlijk laat en maandag werd een lange dag, dus na het toetje meteen de kids in bed gegooid.
Maandag was niet zoveel bijzonders, Daniëlla had Nederlandse school dus ik had het rijk alleen met Jan-Nathan. Gingen we de Aristokatten kijken, nou ik waande me zo weer op de bank bij mijn oma in Assen.
Dinsdag ben ik meteen uit school weer gaan hardlopen met Monica, ging heel lekker, daar ben ik wel echt heel blij mee dat ik dat gewoon kan doen. Anders zit je maar de hele tijd op je kont, krijg er ook altijd een lekkere energieboost van. En het is veel leuker hier door de stad hardlopen dan in Nederland, natuurlijk is het chill dat daar bos is, maar hier is gewoon zoveel te zien! Je raakt gewoon niet uitgekeken. Ten eerste de mensen natuurlijk - ik hou sowieso van mensen kijken - maar het is hier zo lekker anders, voornamelijk donkere mensen natuurlijk, maar je ziet ook een heleboel mensen waarvan je denkt, uit wat voor land komt dat dan weer? Nouja, zo kan ik nog wel uren doorgaan over de er-komt-toch-niemand-langs-mijn-kraampje-want-ik-verkoop-niks-interessants-dus-ga-ik-maar-gewoon-liggen-slapen-mensen, de kleding, gesprekken die ik heb met de mensen 's ochtends als ik terug van school naar huis loop.. Heerlijk.
Verder was Jan-Nathan die middag naar de Nederlandse school, dus ik was alleen met Daniëlla. Hebben we een gezellig meidenmiddagje gedaan..
Woensdag gewoon as usual met de kinderen opgestaan, hadden ze heel goed meegedaan; goed doorgegeten, snel aangekleed, zodat ze nog lang voor school op het plein konden spelen. Sta je daar langs de weg om half 8 's ochtends, geen auto te bekennen, laat staan een taxi. Voelde me net in zo'n western voor een schietduel ik miste alleen het bosje takken dat langsrolde.. Waar zijn de taxi's als je ze nodig hebt? Uiteindelijk hebben we er echt 10 minuten gestaan en waren we net op tijd op school.
Monica ging die dag beginnen met een Bijbelstudie met een groep van 25 vrouwen en kende daar ook amper iemand, dus vroeg of ik meeging. Nou prima, altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen en was ook wel even lekker om het huis uit te zijn.
Ik kwam daar, nou er waren 10 vrouwen uit Zuid-Afrika dus ik voelde me meteen op mijn plek, lekker baie gezellig in het Zuid-Afrikaans babbelen.. Was echt heel gezellig! Was op een gegeven moment aan het praten met een vrouw in het engels, was het van so were do you come from? Well, i'm from Holland. Hey me too! Okee dus toen gingen we maar verder in het Nederlands praten. Zij heeft een paar projecten in het noorden van Ghana, want daar is alles veel primitiever en wonen alle stammen. Waaronder weeshuizen, agrarische, scholing en nog een heleboel andere. Woont hier al 11 jaar in een dorpje vlak buiten Accra met 10(!) kinderen, 1 van haarzelf en de rest geadopteerd. Nou dat vond ik natuurlijk helemaal leuk om te horen. Beetje vertellen over dat ik al eens naar Afrika was geweest en wat voor opleiding ik van plan was te gaan doen. Ik werd meteen uitgenodigd om om stage te komen, als ik dat moest. Dus prima, beetje netwerken(A)Nou dat was een gezellige ochtend!
'S Middags Daniëlla en Jan-Nathan weer opgehaald en hadden een enorme berg huiswerk en allebei geen zin. Maar uiteindelijk vonden ze het zelfs leuk, dus ik ben hard aan het motiveren hier! Daarna gingen we met stoepkrijt buitenspelen, eerst een paar keer 4 op een rij gespeeld en daarna heb ik ze 'Ik verklaar de oorlog aan' geleerd. Ging eerst nog wat moeizaam, maar ze werden steeds fanatieker het was echt geniaal, lekker door het stoepkrijt schuiven. Ik hou der van.
Vanochtend weer lekker hardgelopen en verdergegaan met mijn economie dus niet heel bijzonder.. En dat is dan weer zo'n beetje wat er allemaal gebeurt is deze week!
Ciao!
We definitely like to paint, just not the paint.
Zo en toen zat de eerste week er echt op. Ik kom tot de conclusie dat ik dit hier wel kan volhouden(A)
Even catching up, ten eerst woensdag. Nou 's ochtends hetzelfde riedeltje als altijd. Waren ons alleen dood aan het stressen omdat in de keuken de klok achterliep - dus wij dachten eens even lekker alle tijd van de wereld te hebben - en in de kamer van Daniëlla liep hij voor, waardoor het dus opeens veel te laat was. Uiteindelijk waren we op school ongeveer de eersten.. Maarja beter dan te laat natuurlijk. Ik had me dusnatuurlijk voorgenomen om die middag alle klokken goed te zetten, maarja dat is dus nog steeds niet gebeurd;)
Was net op mn kamer geïnstalleerd, kwam Monica vragen of ik mee de stad in ging. Nou dat hoef je tegen mij geen twee keer te zeggen natuurlijk, zoveel had ik nog niet van Accra gezien. We gingen langs bij een vriendin van haar uit Cameroen, dus wij fijn opgehaald door die chauffeur van haar, prima. Nu zag ik het verkeerin hetdaglicht, stond echt van de ene kant tot de andere kant van de stad file, inclusief alle verkopers langs de auto's natuurlijk. Onze chauffeur had geen zin om 3 uur in de file te staan, dus ging hij maar fijn - gewoon omdat het kon natuurlijk - langsde file tegen de richting in rijden, langs alle beteuterde, maar totaal geen actie-ondernemende politieagenten. Zodoende arriveerden wij 20 minuten later op plek van bestemming. Dora, die vriendin van Monica, had voor een bruiloft die zij zaterdag hadden echt zo'n heerlijke typisch Afrikaanse jurk laten maken, voor 10 euro! Dus dat ga ik ook laten doen, heb toch nog tot december..
Daarna gingen we met zijn drieën naar de Accra shoppingmal. Nou dat was echt anders. Wel heel leuk, het is gewoon een gebouw met 3 verdiepingen met alle soorten winkels, supermarkten, cafeetjes, uitgaansgelegenheden en een bioscoop. Net alsof ze het hele centrum in 1 gebouw hebben gestopt.. Is dan ook wel groot maar toch. Misschien is er ergens nog wel een centrum iets, maar ik zou het niet weten. Het is echt zo anders, je kan het echt gewoon totaal niet vergelijken met een europese hoofdstad.
Verderverliep de dag rustig. Had ik om 8 uur de kinderen in bed en dacht eens lekker rustig te gaan skypen, mailen en wat dan ook. Boem, duisternis.
Het word hier al welvroeg donker omdat het soort van lente is ofzo, dustoen de stroom uitviel zag je ook echt niks meer. En daar zat ik dan voor mijn zwartelaptop. KwamRené binnen meteen kaars op zo'n standaard. Voelde me echt net zo'npersoon uit demiddeleeuwen, alleen ontbrakmijn nachtjapon totop de grond enmijnellenlange vlecht;)Duurde niet al te lang gelukkig..
Donderdagochtend 6 o'clock ging mijn wekker weer heerlijk af, maar dan is het ook zo kwart voor 8 en loop ik weer terug van de school. Vandaag zouden Monica en ik gaan hardlopen. Ze was erg gelukkig dat ik dat graag wilde doen, want de vorige au-pair had echt een hekel aan sporten. Dus thuisgekomen in de loopschoenen en -kleren en naar buiten. Nou dat was wel even wennen natuurlijk. Ten eerste totaal ander klimaat, als je uit het 's ochtends nog wel koele huis naar buiten komt valt de warmte echt zo op je. We renden gewoon op de zijkant van de weg en al die mensen kijken! Niet normaal! Zal wel niet zo vaak voorkomen dat er een donkere en een blanke samen langs de weg gaan hardlopen;) Uiteindelijk lekker halfuurtje gelopen en daarna nog ff wat oefeningen gedaan.. Gaan we twee keer in de week doen. Dat is het voornemen in elk geval.. Als de zon niet schijnt.
Verder liep de dag rustig op zijn eind, zonder outstanding bijzonderheden..
Vrijdagmiddag toen ik Daniëlla en Jan-Nathan uit school had gehaald gingen wij na het huiswerk lekker weer schilderen, want dat was goed in de smaak gevallen. Vooral toen ik ze uit ging leggen dat ze door te mengen elke kleur wilden maken die ze wilden, waren ze niet meer te stoppen! Waren we net begonnen kwamen er twee vriendinnen van Monica met twee heel lieve jongetjes van 3 en 4. En die gingen gezellig meedoen natuurlijk! Wat nu het probleem was, dat als je op 4 kinderen tegelijk moet letten of ze niet zichzelf of de muur onderkleuren. Ze moet helpen, Julia kan je even dit doen, Julia kan je even dat doen? En er dan 2 van die kleintjes tussen hebt zitten die dus niet zo goed luisteren als je zegt hou de kwast op je papier. Dan krijg je wat ze noemen een catastrofe.
Verf op de stoelen.
Verf op de muur.
Verf op de grond.
Verf op kast.
Verf of de deur.
Verf op het bad.
Verf op de wastafel.
Van de witte knutseltafel was niet meer te zien dat hij ooit wit was.
Verf op hun kleren.
Verf op mijn kleren.
Verf in onze haren.
Maar, wonder boven wonder zat er ook nog verf op de papiertjes.
Dus we hebben wel een hele mooie collectie om aan deze fijne, maar hard werkende middag terug te denken.
En wat was ik gelukkig met mijn 5- en 7-year old, die mij wel fatsoenlijk begrepen.
Nou ik word hier best gefrustreerd van, het is inmiddels zondag en ik ga voor de derde keer een poging doen om dit voor mij inmiddels niet interessant maar vervelende verhaal af te maken. Ik word namelijk nog weleens onderbroken door het heerlijke afrikaanse gevoel voor stroom hier. Volgens mij houden ze van knipperlichten.
Zit wel aan een heerlijke cocktail.
Zaterdag hadden René en Monica een bruiloft, dus we hadden het huis voor onszelf. Hoefde gelukkig niet zoo vroeg mn bed uit. Ze waren braaf televisie aan het kijken en Maeko - de kok - zorgde voor het ontbijt. Nou gewoon lekker rustig dagje gehad, we hebben een appeltaart gebakken en vervolgens laten aanbranden. Volop met de barbies en auto's gespeeld en 's avonds gingen we pannekoeken bakken. Ze gingen alleen allemaal kapot! Ik kon helaas niet de schuld geven aan het beslag, want deze had ik zelf uit NL meegenomen van de Albert Heijn.. Maar de pan en de pit waren scheef en kon niet zachtjes. En de spatel was ook naar. Dus het was niet mijn schuld(A)
En nu denkt Maeko dat ik niet kan koken, omdat de taart is aangebrand en de pannekoeken kapot waren.. Maarja, pech.
Vanochtend weer naar de Afrikaanse kerk geweest en lekker rustig middagje.. We krijgen zo gasten voor het eten, dus Monica is al de hele middag in de keuken bezig en vandaar deze heerlijke cocktail alvast naast mij.
Vind het leuk dat jullie allemaal zoveel reageren, blij dat jullie het leuk vinden om te lezen!
Mis jullie allemaal!
xxJ
TaxiTaxiTaxiTaxiTaxiTaxi
Hmm.. 20.00, kinderen in bed, donker en ik zie door de tralies voor het raam een hagedisje zitten bij de buitenlamp. Heerlijk.
Nou, ik ben dus nog steeds in Ghana. Al 5 dagen nu! Gaat echt niet snel. Maar dat geeft niet. Dus.. Zondagzijnwe 's ochtends om half tien, oerhollands, als ongeveer de enige op tijd naar de Presbyterian church geweest. Is vast leuk om te zien als dominee dat aan het eind van je dienst de kerk vol zit.. Maar het was natuurlijk geweldig en heerlijk Afrikaans. Allemaal mooie zwarte mensen in traditionele kleding, heerlijke houten banken waar voor de verandering wel ruimte tussen zat en waar je niet je benen elke 2 minuten anders moest zetten omdat ze dubbel zaten. - Sorry, Roemenië -Volwassenen en kleine kinderen die zo'n mooie stem hebben dat je spontaan gaat playbacken, dansend de collecte doen en niet te vergeten: Om de 5 minuten Halleluja, AMEN!! Na de dienst kreeg ik meteen een welkomsformulier om in te vullen en werd door Jan-Nathan, Daniëlla, Celeste en Sicilia rondgeleid in het kerkgebouw voor 1500 mensen , voor de 500 leden tellende gemeente die op z'n Afrikaans al 20 jaar in aanbouw is. Maar hij word wel mooi! En ze houden diensten in het Engels, Frans, Twi en het Ewe dus aan iedereen word gedacht. Gelukkig is Engels om half tien en niet zoals de rest om half 8(A)
Dat was dus een ervaring opzich. Na de dienst lekker naar huis koffiedrinken, de vriendinnetjes van Daniëlla, Sicilia en Celeste gingen ook mee. En ik voelde me weer net in Zuid-Afrika of Roemenië, er werd zelfs een borstel gehaald om maar heel mooie vlechtjes in mn haar te maken. Ik denk dat ik die dag wel10 verschillende kapsels heb gehad. Verder een beetje gelezen en 's middags nog even in de buurt gewandeld. Was de eerste keer dat ik echt rondliep, echt zoo mooi! De grote wegen hier zijn wel geasfalteerd, maar borden zijn overigens ver te zoeken. Dus iedereen rijd 100 langs de woonhuizen, je moet echt heel goed uitkijken anders word je gewoon keihard aangereden. Maarja, als je dan dus van de hoofdweg afwijkt kom je op de mooie roodbruine afrikaanse grondweggetjes. Dat is echt de mooiste kleur grond die er bestaat. Ik heb nog niet de gelegenheid gehad om een geheugenkaartje te halen voor het fototoestel, dus vandaar dat er nog geen foto's opstaan. Dit zal ik natuurlijk ruimschoots compenseren als de tijd er rijp voor is.
Maandag was dus mijn eerste echt dag, hoewel ik nog wel alles met Monica samen deed, want ik kan natuurlijk ook niet ruiken hoe alles moet. Maar, alles bij elkaar ging het best voor een eerste dag.
06.45 kids wakkermaken, ontbijten, aankleden en dan om 7.30 met de taxi naar de Americaanse school. Nou dat is ook maar een minuut dus je bent er zo.. Voorgesteld aan de leraressen, zodat ik ze legaal uit de klas mag meenemen en toen weer naar huis. Nou dan heb ik dus vrij, dus maar begonnen aan mijn Economics, nu heb ik er nog puf voor, als ik straks hier een leven heb - wat wel te hopen is
En dit verhaal is echt weer veel te lang geworden, ik weet trouwens niet of het een grapje was van die smsjes maar ik heb niks gehad, hebben jullie wel braaf de + of 00 ervoor getypt?
Dus dat is het verhaal tot nu toe, het is natuurlijk wat minder spannend dan zweterige douanes en te zware koffers die omgewisseld worden..
Maarja.. That's life. En ik geniet ervan.
xxJ
Iets Simkaarterigs
Omdat Monica heel lief uit voorzorg al een simkaart had gekocht, heb ik nu een geweldig nieuw nummer. Dus ik verwacht een heleboel smsjes natuurlijk(A)
+233205364409
Hartstochtelijke verhalen volgen nog natuurlijk.
xxJ